بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است

امروز اول ارديبهشت است...سالروز تمام شدن آخرين تپش هاي شاعري كه صدايش زمزمه گر بحبوحه هاي بلوغ تمام آنهايي است كه با عبور از هشت كتاب عاشق شدند .... فهميدند...نوشتند.... سراييدند ودر پناه امن واژه ها يش جرات آن را پيدا كردند كه ردش كنند.... عاشقانه ...همانگونه كه شيفته اش شده بودند

سمت خيال دوست

ماه

رنگ تفسير مس بود.

مثل اندوه تفهيم بالا مي آمد

سرو

شيهه بارز خاك بود.

كاج نزديك مثل انبوه فهم

صفحه ساده فصل را سايه ميزد.

كوفي خشك تيغال ها خوانده مي شد

از زمين هاي تاريك بوي تشكيل ادراك مي آمد

دوست توري هوش را روي اشيالمس مي كرد.

جمله جاري جوي را مي شنيد

،با خود انگار مي گفت

هيچ حرفي به اين روشني نيست

من كنار زهاب فكر مي كردم

امشب راه معراج اشيا چه صاف است

سهراب سپهري