بنده خدايي گله مي كرد كه چرا در اين خراب شده را تخته نمي كني ...حالا كه نه عرضه ي به روز كردنش را داري...(حالا به ضرب وزور عكسي مطلبي ... دوكلمه حر ف حساب مرتبط با حال وروز دور وبرت يا خودت حتي)نه همتي براي نوشتن شعري ... داستاني... متني. كه ملت ناچار نباشند هروقت گذرشان به اين خراب شده مي افتد همان اراجيف دويست سال پيش تورا ببينند كه مانده فقط براي اينكه پوزخندشان كند فلك زده ها را... راست مي گفت يعني فكر مي كنم كه ممكن است راست گفته باشد.خودم -با تمام خنگي ام - خيلي وقتهابه تخته كردنش فكر كرده ام و اين كه چه اصراري است آدم اينطور به چنين ريسمان سستي بخواهد خودش را نگهدارد...وجالب است كه خودم بهتر از هركسي مي دانم كه بودن وبه هر قيمتي بودن چقدر آسان تر است از اينكه بخواهي خودت را به شايد مزخرفاتي مانند اصالت متن مقيد كني ونخواهي مخاطبت را هرشب بكشي پاي درد دل ننه قمريت و دردهات را همين طور بي هوا بريزي روي دايره وودر عوض به جاي اين همه فقط بنشيني به اميد به بار نشستن نوشتن هات كه كي بيايند كي رخصتت بدهند كه شعرشان كني ...روايتشان كني ...بنويسيشان... بگذريم هنوز دلم مي خواهدبه احترام همان انگشت شمار مخاطبين صبورم...در اين مجال مجازي بمانم و خوب بمانم...به احترام متن و نفس حقي شايد