مولف مرده

2006-11-03T01:57:00.000-08:00

دارم از اين خانه كوچك مي روم.
اين دستها خسته ترند از آنكه بخواهندبا تمام قيد و بندهاي اين مجال مجازي مبارزه كنند.اين روزها بيش از هرچيز آرامش مي خواهم ويك جاي دلبازتر براي بودن...نفس كشيدن.
مي روم به يك جاي دنج ديگر . شايد توي بلاگفا راحت تر باشم
http://moalef.blogfa.com

2006-10-18T01:37:00.000-07:00

زیستن در مرگ قسطی

من همانطوری می نویسم که حرف می زنم...بدون هیچ شگرد و ادا و اصولی...همه تقلایی که می کنم برای این است که به همان زبانی بنویسم که با آن حرف می زنم .چون کاغذ، کلام را بد ضبط می کند. همه مساله این است : رسیدن به عصاره زبان ...من همانطوری می نویسم که حس می کنم

شاید اهمیت و یگانگی "لویی فردینان سلین "را به عنوان نوآورترین نویسنده قرن بیستم فرانسه و یکی از تاثیر گذارترین رمان دوران معاصرغرب ،بتوان در همین چند جمله ای خلاصه کرد که خود گفته است.

لویی فردینان دِ توش که " سلین" نام مستعار اوست، در 1894 در کوربه ووا در حاشیه پاریس به دنیا آمد. پدرش کارمند ساده ی بیمه و مادرش خرازی فروش بود. خود او هم تا پیش از تحصیلات پزشکی انواع حرفه های آزاد بی شماری را تجربه کرد.اولین کتاب او"سفر به انتهای شب " و دومین کتاب او " مرگ قسطی" است .دیگر کتاب های سلین عبارتند از :
8ایگرک1955" ، "موسیقی، بدون آدم ،بدون هیچ چیز 1957"، کوشک به کوشک 1957" و....

مرگ قسطی

"مرگ قسطی " سلین تقریبا یک اتو بیو گرا فی است که با چیره دستی نویسنده اش توانسته است در قالب یک رمان مدرن با تمام ویژگی های خاص خودش تعریف شود . داستان از زاویه دید راوی اول شخص روایت می شود و آن را می توان به عنوان یک فلش بک به گذشته ای دور در نظر گرفت. در ابتدای رمان ما نرم نرم با راوی و فضای کلی روایت آشنا می شویم و پس از یک دوره پرسه زدن در فضای ذهنی راوی پرتاب می شویم به شق دوم روایت و قسمت اصلی آن. در این قسمت است که ما روایت را در یک پروسه زمانی از کودکی تا وضعیت موجود زندگی راوی دنبال می کنیم.
"فردینان" تنها فرزند یک خانواده متوسط فرانسوی است .مادرش خرده خرازی فروشی است که در تمام مدت زندگی اش مشغول فعالیت و دوندگی برای تامین زندگی خانواده و شوهر مایوسی است که از توهمات کشنده ای در باره زندگی و آینده اش رنج می برد.
در فضایی که راوی از زندگی خود در سالهای کودکی و نوجوانی ترسیم می کند ، تلخی ، ناامیدی مطلق و یک اضطراب دائمی از سقوط در فقر مطلق بر ذهنیت تمام خانوا ده حاکم است.فضایی که مدام توسط پدر و مادر به ذهن راوی تزریق می شود .به گونه ای که در برخی اوقات خود فردینان کوچک نیز به این اعتقاد می رسد که چیزی جز مجموعه ای از رذالت ها...صفات خبیثه و هرگونه پلیدی نیست که می تواند هستی یک انسان را به نابودی بکشد.
شاید به خاطر همین اضطراب مدام است که در تمام کودکی و نوجوانی به شدت تلاش می کند تا بتواند خلاف این باور را در ذهن والدین همیشه بدبین و مایوسش اثبات کند...تلاش هایی که تقریبا هیچگاه به ثمره ی دلخواه نمی نشینند.
در سالهای نوجوانی خانواده اش اورا به انگستان می فرستند تا زبان انگلیسی بیاموزد اما روحیه عجیب او و فشار عظیمی که پس از یک شکست کاری از طرف والدینش بر او وارد شده است از او شخصیتی می سازد که یکسره مقاومت در برابر تمام جهان بیرونی است .به طوری که در تمام مدتی که در انگلستان است حتی یک بار هم برای آموختن زبان انگلیسی تلاش نمی کند وحتی با هیچ کس هم کلام نمی شود....
شاید در این میان حس بدبیاری مدام، مهمترین عنصری است که مدام هم به پیکره ی روایت وهم به ذهن ما تزریق می شود.
واما مهم ترین نکته در رابطه با این رمان ،مساله ی زبان است.رمان سلین به زبان عامیانه روایت می شود و سعی در سرپیچی از زبان معمول ادبی دارد و این برای خوانندگانی چون ما که ادبیات فرانسه را با کلاسیک ها و زبان فاخر و شسته رفته ی آنها می شناسد این هنجار شکنی بسیار ویژه و جذاب است .در بسیاری از جاها متناسب با شخصیت پیچیده و در هم راوی زبان روایت هم دچار تناقضات درونی بسیار می گرددو این به باور پذیری بی حد رمان به شدت کمک می کند.
مورد جالب دیگری که در رابطه با این رمان وجود دارد شخصیت پردازی بی نظیری است که تمام شخصیت ها را جوری برای ما می سازد که انگار می بینیمشان ...آنقدر نزدیک که حتی می توانند در لذت خواندن شاهکار سلین با ما همراه شوند .

2006-09-25T01:50:00.000-07:00

خمیازه از کدام پهلو رسم صحرا کرد

که کنار تو از سودا برتر شد

تا چشم های تو کف دستانم را

سکوی سکه کرد

در بذل مهربان تو

پهنای ماه دیگر شد

لبریخته ششم

ی.رویایی

2006-09-04T23:15:00.000-07:00

حالا دوباره...من...حالا دوباره ...دانشگاه...حالا

2006-08-19T11:42:00.001-07:00

نقشي از شيرين قندچي

كريانِگي

بر كه مي گردد زن نيست.در آپارتمان را نيمه باز گذاشته ورفته .چطور نفهميده يعني ؟صداي كر كننده ي كولر ...صداي فريادهاي خودش. همهمه ي ماشين هاي آن پايين.بوقهايشان؟آنقدر كه نشنيده كه دويده توي اتاق مانتويش را جوري از رخت آويز كشيده كه رخت آويز چوبي افتاده وسط اتاق خوابشان و تمام لباسها...همينطور داشته داد مي زده روبه پنجره باز و خط نگراني را نديده توي چشمهاش...نشنيده:" يواشتر!"نشنيده كفش هاي پاشنه دار سياهش را به غيظ كوبيده باشد روي سراميك هاي سفيدو دررا نيمه باز گذاشته باشد...بركه مي گردد زن نيست

2006-07-21T23:55:00.004-07:00

رد زوزه روی بوم بعید

مات می شوم

در ضربان این کابوس/ بوران گرفته که انگار شکل نمی گیری

نمی شوی

به زور گریه در ته برفی که در شریان شیشه مصنوعی می زد

مستاصلم به دود تازه از خطوط تنت

با علامت لبهام

مشروح هر دقیقه زاویه های بسته از چشمهای بزک کرده ام

در قاب

شکوه شام آخر من ... میز ... چند زوزه بی شکل ..دست یهودا:

...شراب:معشوق تازه نطفه بسته با طعم تند جنین

چه دستهای بی نظیری مژه های مرا کند و گذاشت درست زیر پلک چپش

زانو زده در برابرآن دولنز رنگی مست

به ضرب طوسی عوضی تر ی که توی چشمهای خام تو چرخید

کمان کشیده ی ابروهات تا محاسن مرد و

من که برای این قصه زیادی قدیمی ام

نمی کشیده تا مد من
آنقدر مدورم به تنت
که قد نمی دهی به هوام و موهای چرب تیفوسیم

شکل حضرت عیسی درست پشت پرده / روی سرم

به نگارینه های نم کشیده نمی ماند

پس بتمرگید و به همان سبک عهد بوقیتان بکشیدم

به سبک سنگ و دستهای حریصی که مفقودتان می کرد

تادر دوباره بوم و این رد گر گرفته از کناره های زخم من بر نمی آید

میان حرف آدم و شبی که دستهات دور لبم

حلقه کرده یا نکرده

به عبارتی که لای هیچ واژه ای نمی خوابد

طرح یهودا و طعنه های مایل میز

روی اعصاب این سیاه قلمها که راه می رود

تشنج خوابیده در خم خط

نمی کشدم به فرض جنایت و

جای نازک دندان

بر مایه های ته گرفته خیام و

سازو...پرت می شود به گریه شبت

به سکسکه زیر دوش من از حال می روی به هپروت

پوزه بر پوزه روی تاریخ بیهقی نمی غلتی
از فرط خلسه ای که بوی استخوان تازه را به بسترت می بردو
سگت می کرد

بر کناره های غار و طرح دست مسیح

تا تب همیشه از کفت بچکد روی پوزه ام

تار ببندد عنکبوتت بر دهانه ی لبهام

فقط بگذارید ببوسمتان

نشان به همان نشان ریسه رفتن هات و

اوقات بی فراغتی که لای ریز لرز سینه هدر می رفت

تا دوباره مور مور تازه روی شام هر شبه مان

رد زوزه های رنگی روی بوم بعید

نادیا حیدری
تیر 85

2006-07-07T12:10:00.000-07:00

بنده خدايي گله مي كرد كه چرا در اين خراب شده را تخته نمي كني ...حالا كه نه عرضه ي به روز كردنش را داري...(حالا به ضرب وزور عكسي مطلبي ... دوكلمه حر ف حساب مرتبط با حال وروز دور وبرت يا خودت حتي)نه همتي براي نوشتن شعري ... داستاني... متني. كه ملت ناچار نباشند هروقت گذرشان به اين خراب شده مي افتد همان اراجيف دويست سال پيش تورا ببينند كه مانده فقط براي اينكه پوزخندشان كند فلك زده ها را... راست مي گفت يعني فكر مي كنم كه ممكن است راست گفته باشد.خودم -با تمام خنگي ام - خيلي وقتهابه تخته كردنش فكر كرده ام و اين كه چه اصراري است آدم اينطور به چنين ريسمان سستي بخواهد خودش را نگهدارد...وجالب است كه خودم بهتر از هركسي مي دانم كه بودن وبه هر قيمتي بودن چقدر آسان تر است از اينكه بخواهي خودت را به شايد مزخرفاتي مانند اصالت متن مقيد كني ونخواهي مخاطبت را هرشب بكشي پاي درد دل ننه قمريت و دردهات را همين طور بي هوا بريزي روي دايره وودر عوض به جاي اين همه فقط بنشيني به اميد به بار نشستن نوشتن هات كه كي بيايند كي رخصتت بدهند كه شعرشان كني ...روايتشان كني ...بنويسيشان... بگذريم هنوز دلم مي خواهدبه احترام همان انگشت شمار مخاطبين صبورم...در اين مجال مجازي بمانم و خوب بمانم...به احترام متن و نفس حقي شايد

2006-06-19T12:41:00.001-07:00

نيمي از عمررا به تمسخر آنچه ديگران به آن اعتقاد دارند مي گذرانيم و نيمي ديگررا دراعتقاد به آنچه ديگران به تمسخر مي گيرند

استفانو بنيني

2006-06-14T11:17:00.000-07:00

نقشي از افشين پير هاشمي

2006-05-22T10:36:00.001-07:00

اين مرده روي زخمهاي خودش خواب است

ليز
رقص انگشتهاي تو در انحناي روده هاي كسي
مثلث بيرون زده از توهم دندانهام
گوشه در گوشه
گرگ نمي زدي حتي
از سرگذشته... اشتباه لبهاي نيمه صورتي ات را به دامنم برگرد
عبور فاجعه ازچشمهاي يوسفت را كه در كدام ، معلق
دوباره تر شده اين چاه را تورا به خدا به برم كِش

دوباره تر به برم كش
آتش گرفته بر كناره هاي خالي يك اسم
گور گور دف به دور مُثله هاي هر شبه مان
چرخيده در الكي مست و شمس تبريز من
به هيات يك استخوان نيمه جويده در تب مولانا وُ
تورهاي قونيه در مسيرهاي نرفت
چاك خورده بر دهان ساده ي بيش از هزار و سيصد و هشتاد سال بعد
كدام سوره ي قرآن و عاشقترانه هاي تو بر پشت پيراهنم
عجيب زرد مي زند
اين هفت توله ي مدفون شده در خوف زيباييت
زاييده زير عرق سوز بدجور باكرگي هاي نامهاي مني
ناسور زخم بستر گرفته هاي نامهاي خودت
نامهاي خودت
نامهاي خودت ....
اسمهاي من
روي پيغام گير اين شهر باور نمي كني كه نمي خواند؟
گير كرده روي ...
...جا....ي....زوزه ....از....لا...ب...ه ...لاي
كپك

بوي گند بدي مي دهيد برادران خائن من

بر دهان خوني يك اتهام نيمه منقرض شده از فرط خاكستري كه دوستم

ندارد ...خدا....ندارد

به هوش مي رفتم از تمام اين پريده هاي اوكه در برابر من

ترمز بريده به مردي زد
كه هفت روز هفته
وقف به خودكش كشيدنهاش
در روايت دارو قصه هاي آش و لاش خودش
و گاه گاهي كه مي شود عاشق ترم كني
مثل يك گوسفند پاره پاره غسلم داد
و از لاي بند بسته ي كفنم
گيرم به آرام تر ببوسيدنت عزيز دلم
اين مرده روي زخم هاي خودش خواب است

ناديا حيدري
ارديبهشت 85

2006-05-13T09:40:00.000-07:00

حالا تمام شده... چيزي كه بايد ميامده آمده .... نجيب و سنگين نشسته تا بنويسمش... چه سبكترم خدا

2006-04-27T01:16:00.000-07:00

خودم را زير مستطيل ها پيدا ني كنم...خودم بابازمانده هاي زبانم

نمي دانم ...كي ؟كجا؟ چطور؟ ولي من فكر مي كنم دارد يك اتفاقي مي افتد...بوش را حس

مي كنم. شديدا...حسش مي كنم...صداي تپيدن پيش لرزه هاش را مي شنوم....هميشه همينطور ها مي شود كه قفل مي كنم انگار كه كلمه، افسانه اي باور نكردني باشد يا موجودي متعلق به عصر يخبندان وروزهاي دهشتناك انقراض و من نمي توانم بگيرمش بگذارمش زير زبانم آنقدر كه برگ قيسي ها آب بيندازند.. جلو بروم...زانو بزنم... بپرستمش. شعرش كنم

پيكاسو

2006-04-21T09:56:00.000-07:00

بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است

امروز اول ارديبهشت است...سالروز تمام شدن آخرين تپش هاي شاعري كه صدايش زمزمه گر بحبوحه هاي بلوغ تمام آنهايي است كه با عبور از هشت كتاب عاشق شدند .... فهميدند...نوشتند.... سراييدند ودر پناه امن واژه ها يش جرات آن را پيدا كردند كه ردش كنند.... عاشقانه ...همانگونه كه شيفته اش شده بودند

سمت خيال دوست

ماه

رنگ تفسير مس بود.

مثل اندوه تفهيم بالا مي آمد

سرو

شيهه بارز خاك بود.

كاج نزديك مثل انبوه فهم

صفحه ساده فصل را سايه ميزد.

كوفي خشك تيغال ها خوانده مي شد

از زمين هاي تاريك بوي تشكيل ادراك مي آمد

دوست توري هوش را روي اشيالمس مي كرد.

جمله جاري جوي را مي شنيد

،با خود انگار مي گفت

هيچ حرفي به اين روشني نيست

من كنار زهاب فكر مي كردم

امشب راه معراج اشيا چه صاف است

سهراب سپهري

2006-03-31T09:53:00.000-08:00

براي يك دقيقه بعد

مي گذارم باد از موهام بكشد پايين. پنجره را مي بندم. سيگار نيم كشيده را روي لبه سنگي طاقچه له مي كنم . تازه تازه دارم ياد مي گيرم كه چطور تمامش كنم بدون آن سرفه هاي لعنتي كه زهرش مي كرد به كامم آن اولها . سردم است . بازوهايم را بغل مي كنم . مي روم كنار شومينه روي سراميكهاي داغ دراز مي كشم. گرما مي پيچد توي ستون فقراتم. هنوز پلكهام نيفتاده روي هم كه صداي سرفه مادر مو به تنم سيخ مي كند.لا به لاي سرفه بريده بريده مي گويد:" بازم از اون كوفتي..."من كه سرم را برده بودم بيرون از آن پنجره لعنتي. با تمام سوزي كه مي آمد. از كجا فهميده؟ امير مي گويد:" شامه ي سگ داره" خنده ام مي گيرد . ولي اخم مي كنم." حرف دهنتو بفهم"دستم را مي گذارم روي دهنم و ها مي كنم. " آخرش خفه ام مي كني" مي گويم: زودتر. با غيظ مي گويم . دستم بو مي دهد . با همان بوي لعنتي دست مي كنم توي موهام. چرب است. چندشم مي شود. چند هفته مي شود كه تمام آن يك روز نه يك روز ها شده يك هفته...ده روز ...بهتر... بس نمي كند . اين سرفه ها روي مغزم راه مي رود . ديوانه ام مي كند ولي بلند نمي شوم. غلت مي زنم.كنترل را بر مي دارم صدايش را تا ته مي برم بالا . شروع مي كنم از يك مي روم بالا. سحر... سحر... دخترها لباس هندي پوشيده اند و دور يكي شان كه لباسش فرق مي كند مي رقصند. مرد در حالي كه مي خواهد با وقار بزند دست دختر وسطي را مي گيرد و مي چرخاندش دور خودش.شيرين تر از اين نيست... شيرين تر از اين...از زير دندان مي گويد :" گه بگيردشان" و سرش را بيشتر توي روزنامه اش فرو مي كند. نشسته روي زمين .تكيه داده به مبل .روزنامه مي خوانَد...هه ... باورم شد! دارد سبيل مي جود پشت آن اراجيف...حتما...وقتي كه حتي يك كلمه...حتي يك كلمه اش را...چه مي دانم... شايد هم بخواند. دراز كشيده ام .كنترل را دست به دست مي كنم . مي گويم:" عوضش كنم؟" دختري كه لباس زرد پوشيده با غمزه به مرد نگاه مي كند و مي چرخد:شيرين تر از اين نيست ...بي آنكه سرش را بياورد بيرون دست مي برد به ليوان چاي كنارش..."نه خوبه ... سرد مي خورم"...واقعا ؟...چطور مي شود كه يك چيزي گز گز كند توي ذهن و تو دراز كشيده باشي روي سراميكهاي داغ و تو نخواهي بنويسيش.
انگشت اشاره ام را مي كشم روي دكمه و مي روم بالاتر .زني كه نصف صورتش رابا پوست زن مرده اي پوشانده اند با لبهاي آويزان دارد از لطف مرده عزيز حرف مي زند . با صداي يك آدم آهني . يك آدم آهني زن:يه.... كم ... آب.. سرفه صدايش را هي تكه تكه مي كند. صدايش با صداي زن قاطي مي شود كه همچنان دارد از سگش حرف مي زند كه چقدر مهربان بوده كه نصف صورتش را خورده و دندانهاي پيشينش از پشت لبهاي عاريتي اش پيداست.
آرام انگشتهايم را دور ليوان نيمه گرم فشار مي دهم و مي روم تو...هواي مانده مي زند زير دماغم. پتو باز كنار رفته و موهاي خاكستري مادر پخش ده روي متكا. دستش راگذاشته روي سينه اش . با هر سرفه اي تمام تنش تكان مي خورد. بدنش توي آن لباس سياه نحيف تر به نظر مي رسدو چروكهاي صورتش هي باز و بسته مي شوند. آرام مي نشينم كنارش .چشمهايش را باز مي كندو نيم خيز مي شود.صورتش مي خورد به ليوان و پشنگه هاي آب مي پاشد به صورتم. نمي گويم: اه. مي گويم: بخورش. آرام مي گويم . مادر چهره اش را در هم مي كشد:" تموم جونت بو سيگار مي ده "
يك دفعه مي كشم عقب و ليوان آب گرم را ول مي كنم روي دامن سياه مادر. جيغ كوچكي مي كشد" چي كار مي كني؟"تند رفته ام . اين جور پس كشيدن ها را زياد سراغ دارد از من اما اين بار ...خودش هم عصبي است . تا اين كتابهاي لعنتي در نيايد آرام نمي گيرد. مي گويد: " كي تا حالا از كسي چيزي خواستم ؟" به قول خودش تا آن وام را جور كرده پدرش در آمده " خدا كنه زودتر در بياد...خوب در بياد...تو كه كه مي دوني چقدر مهمه برام..."و سيگار پشت سيگار . روزي دو پاكت تمام. از تك تك سلولهاش مي زند بيرون اين بوي لعنتي سيگار. عقم مي گيرد . پسش مي زنم.اخم مي كندپشت مي كند به من "به ما رسيد بد بو شد؟" با غيظ مي گويد . با طعنه مي گويد. دوباره خر شده ام. آرام با انگشت مي كشم روي كتفش . خودش را جمع مي كند. بعد بلند مي شود .توي تاريكي ملحفه را مي پيچد دور خودش . متكايش را بر مي دارد . مي رود توي هال. در را هم باز مي گذارد تا تمام روشنايي هال بريزد توي اتاق. مي داند كه نور ديوانه ام مي كند. حتي وقت عشقبازي توي تاريكي اتاق هم چشمبندم را بر نمي دارم . همين عصبي اش مي كند. همان جور كه توي تاريكي نفس نفس مي زند مي گويد:" اصلا مي فهمي چيكار مي كني؟"و پوستش زير دستم لزج مي شود. هوار مي كشد: " خيسم كردي پدر سگ... خيسم..."دستهاي چرو كيده اش را مي گذارد روي موهاش و جيغ مي كشد...گندش بزنند.ليوان را كه چند قطره اي بيشتر تهش نمانده مي گذارم روي عسلي كنار تخت. سرفه مي زند دوباره شانه هايش تكان مي خورد. بلند مي شوم .از كشوي كمد دامن سرخابي رنگي را بر مي دارم ..".ساتن اصله... ساتن اصل" پدر مي گفت هروقت باهم كيفشان كوك بود و مادر پوشيده بودش و چرخي زده بود روبروي پدر. دامنش را در مي آورم.دامن سرخابي را از دستم چنگ مي زندو پرت مي كند گوشه اتاق. " اون سياهه...اون سياهه..." پشت هم مي گويد . مستاصل مي مانم. نمي دانم دستهام را چكار كنم.مي مانم و زل مي زنم به پاهاي چروك شده اش . به طرز رقت انگيزي زرد مي زنند با حجم كبودي از ورم در زانوها . هنوز نرفته ام بيرون كه داد مي كشد:" پتو رو بكش روم...گفتم اون سياهه...پتو رو بكش روم..."بر نمي گردم . در صداي محكمي مي كند. شقيقه هام مي سوزد. بد مي سوزد. زن با صورت عاريتي اش پا شده رفته. خبر نگار ها عكسهايشان را گرفته اند و گذاشته اند شكيرا بيايد وسط لجن ها غلت بخورد و با صداي دو رگه اش آنقدر جيغ بكشدكه امير بيايد كنترل را از دستم بكشد بيرون و پرت كند توي تلويزيون و صداي شيشه تمام سرم را بگيرد. آنوقت بيايد روي سرم . داد بزند:" تو ديوانه اي" و من براق شوم توي سينه اش وحنجره ام را پاره كنم:"تو بايد بري تيمارستان...تيمارستان... مي فهمي؟"وا مي رود . خودش را مچاله مي كند . سرش را مي گيرد توي دستهاش و انگار از ته حلق بنالد:"تو چراول كردي ؟ تو چرا بي خيالش شدي ...از صبح رو به روي اين سگ مصب ...برا چي نمي نويسي؟...مي خواي منو نابود كني ؟...آره؟" اين آخري را فرياد مي كشد. نمي گويم:نه نمي گويم از وقتي آتش از كتابهاش كشيده به سقف حمام و آن جور زوزه كشيدنهاش را ديده ام ، تمام دست نوشته هام را جمع كرده ام و يواشكي قايمشان كرده ام زير تخت ، توي كابينت يا توي ساكي كه يادم نمي آيد كجاست و دراز كشيده ام روي كاناپه و چشمهام را داده ام به اين مترسك چهارگوش و مغزم را ...
داغ مي كنم ولي نمي گويم . تا هرچه مي خواهد فرياد بكشد و بعد همان 11 شبي يك لا پيرهن بزند بيرون و تا صبح خدا مي داند چند تا سيگار پشت هم دود كند و مرا بگذارد با صداي سرفه هايي كه هي مي جوند... هي مي جوند ومن به هركس كه زنگ مي زند كه بپرسد :كجايي ؟ بگويم: اي بابا وبه هركس كه گير مي دهدكه چرا آپديت نمي كني ؟ بگويم: كمپلت قفلم و بعد يواشكي بروم سراغ كاغذهام و سرم را بگذارم روي تمام آن نيمه نيمه نوشته ها و زار بزنم... زار بزنم و صدا پخش شود توي خانه .بماسد روي تمام ديوارها . اهميتي نمي دهم.دارد گريه مي كند . با صدا گريه مي كند . افتاده به نفرين:" خدا نبخشدت ...خدا نبخشدت " دوباره تنگش گرفته .حتما دوباره تنگش گرفته. پدر همان جور با اخم از توي قاب زل زده به من . ...خدا نبخشدت ...من هم زل مي زنم توي تخم چشمهاش ... حالم ازت به هم مي خوره... پوزخند مي زند . قاب را از روي طاقچه بر مي دارم و مي گذارمش پشت مبل . مي روم توي دستشويي . لگن را بر مي دارم و مي برم تو. بوي شاش تمام اتاق را پر كرده . باز هم طاقت نياورده پيرزن .ملخفه ها خيس است .سردش شده . لبهاش دارد مي لرزد .از لا به لاي دندانهاش ناله مي كند:" مرگ ...خدا... مرگ..."مي روم جلو . پتو را از روي پاهاي لختش كنار مي زنم. " پاتو بلند كن..."ملحفه خيس را از زيرش مي كشم."دِِِِِِِ..بلند كن ديگه.."ساكت شده. ديگر سرفه نمي كند. يك چيزي ته دلم جمع مي شود. با هر زوري شده ملحفه اش را عوض مي كنم. هواي اتاق سنگين است . جرات نمي كنم پنجرا را باز بگذارم. سردش است .هميشه خدا زمستان ريخته توي تمام تنش . هرچهار فصل.آرام ناله مي كند:" ببرم سالمندان...ترو خدا ببرم سالمندان..."
صورتم گر مي گيرد. چشمم مي سوزد. بدون اينكه نگاهش كنم دامن سياه را از پاهايش مي كشم بالا. نمي گويم: تو ديگه داغونم نكن. نمي گويم: مگه من مرده ام . نمي گويم: جز تو كي مونده برام؟نمي گويم : ببين چه شكلي شدم...ميگويم:"چشم...حتما همين كارو مي كنم...نيست اونجا حلوا خيرات مي كنن...فكر كردي اونجا خيلي مي رسن بهت....دوروزه مردي"
چشمهاش را مي بندد. با دستهاش پتورا چنگ مي زند:" زودتر..."

" كه خلاص شي از دست من...ها؟..كه بري هر غلطي دلت خواست بكني...فكر كردي... من پاي هيچ كوفتي رو امضا نمي كنم. ...تا جهنم باهات مي آم" گوشه لبش مي پرد. مرده ي همين گوشه كوچكي ام كه هروقت داغ مي كند مي پرد. لبخند مي زنم . به زور مي خورمش . اخم مي كنم. سيگار نيم كشيده اش را پرت مي كند توي ظرفشويي و از آشپزخانه مي زند بيرون . ليوان چايش را از بس محكم كوبيده روي ميز ،جلد عشقهاي خنده دار كوندرا خيس خيس شده . تقصير خودم است . با آنكه مي دانم به داستان دوم نمي رسد، همينجور گذاشته امش روي ميز كه اي...شايد... همين جور الكي مي زنم زير خنده . مي روم كتاب را بر مي دارم . با كف دست قطره هاي پهن چاي را از جلدش پاك مي كنم. صورتم خيس مي شود . هنوز هم بس نمي كند . از توي هال داد مي زند: " دوست... هه...دوست ...اگه يادتون رفته بگم كه اينا اول دوست من بودن...ها ها ... دوستام ...يه مشت اراذل واوباش. برنامه ي بعديتون چيه؟ ...نمي خواين دسته جمعي برين شمال؟.. ...دوستام..." كتاب را پرت مي كنم روي ميز . مي روم توي چهار چوب مي ايستم."چرا اتفاقا ... اگه ماشين جور شه...تشريف بيارين خوشحال مي شيم" و بعد هي صداي شكستن است كه جمع مي شود . باز مي شود .جمع مي شود. نمي گذارد تمركز كنم.نمي گذارد بتوانم يك خودكار پيدا كنم براي خودم.مي رود تا 2 ... مي رود تا 3.هنوز دارد راه مي رود حتما.داريم عقلمان را از دست مي دهيم. رسما. سه تايي
ملحفه هاي خيس را پرت مي كنم توي حمام. روي كومه ي لباسها . همانجا روي سكوي حمام مي نشينم. زيرم سرد مي شود. نرسيده كيفش را پرت مي كند روي كاناپه و همانجور با لباس بيرون طاق باز دراز مي كشد ودستهاش را قلاب مي كند زير سرش...يك ..دو ..الان است كه...بي صدا مانتو ام را در مي آورم. چيزي نمي گويد. يكي بايد اين فضا را عوض كند. يواش كنترل را بر مي دارم و تلويزيون را روشن مي كنم. همانجور با چشمهاي بسته ،آرام مي گويد: " خفه اش كن"سعي مي كنم صدايم مهربان باشد" آخه چته تو؟ " سه...مي شود .منفجرش مي كند. سيخ مي نشيند سرجاش ." تو مي دوني من از اين مرتيكه متنفرم...بعد واي مي سي شيش ساعت باهاش گپ مي زني...چي مي گه به تو؟ شعر مي خونه برات؟ارواح ننه اش..." مي گويم: " مادر خوابه" مي گويد:" جهنم..." مي گويم:" جهنم از تو..اين مرتيكه انگار قبل اين قضايا رفيق گرمابه گلستان جنابعالي بوده ها...اصلا مي دوني ، ت ازش متنفر شدي چون جلو همه برگشت گفت كه كتابت مزخرفه...تو قضيه ات چيز ديگه س" بلند مي شود . مي آيد سينه به سينه ام مي ايستد." خيلي غلط كرده گفته.اون مفنگي فرق منقل و ادبياتو مي دونه چيه كه اظهار نظر مي كنه؟ " كنارش مي زنم. مي روم توي آشپزخانه. دنبالم مي آيد." اصلا از امروز ديگه جلسه بي جلسه" نگاهش نمي كنم. سيني دارو به دست مي آيم بيرون."چندشم مي شه ازت" مي روم توي اتاق مادر و در را از تو قفل مي كنم. هوار مي كشد.
آخه برا چي؟" دستم را روي گوشي فشار مي دهم. نفس بلندي مي كشم. تا او چند بار ديگر هم بتواند بگويدآخه براي چي؟

ساعت روي 12 است.هيچ صدايي نمي آيد نه صداي سرفه هاي مادر . نه صداي جير جير كتاني او. چند بار مي گويد: " الو... سحر ..." مي گويم :" من چه مي دونم چرا... ريخته به هم ... همين جوري بيخودي...بيخودي بيخودي هم كه نه... يعني نگفته بهت؟... من فكر مي كردم گفته... آخه يه وقتي خيلي اياغ بوديد. تا حالا بيست بار خواستم زنگ بزنم. ..مستاصلم كرده ." صداي مردانه اش خش دارد. مكث مي كند: " نه بابا ... از دوسه ماه پيش كه بحث كتابش پيش اومد، ديگه نه پيداش شد نه زنگ زد... گوشيشم كه جواب نمي ده...چند بار پيگير شدم.. خبري نشد... خب ...منم..."
با انگشت اشاره مي كشم روي غبار مانده روي ميز . رد انگشتم تيره مي شود. سراسيمه ميدوم جلو. خل شده. پاك خل شده. كارتن كتاب به دست مي رود توي حمام. زور مي زنم. مي خواهم جلوش را بگيرم. با شانه اش محكم عقبم مي زند. مادر كشان كشان خودش را كشانده تا دم در اتاق و از همانجا با صداي جيغ مانندش بدو بيراه مي گويد. قاطي كرده . فكر مي كند كار من بوده.گوشه كارتن را چنگ مي زنم صداي مادر ديوانه ام مي كند:" ولش كن پتياره... ولش كن.." دستش را مي كشد. بر مي گردم طرف مادر " تو برو تو... برو تو... گفتم برو تو" امير با لگد در حمام را باز مي كند . كارتن را روي كاشي ها خالي مي كند. كف حمام پر مي شود از" براي يك دقيقه بعد"
مي گويد: " طرح جلدش كولاكه ...جون من كولاك نيست؟" نمي گذارد بروم تو . كبريت مي كشد. پيرزن موهاي خاكستريش را مشت مشت مي كند و جيغ مي كشد. زبانه هاي آتش از كتابها مي كشد تا سقف. به گه مي كشدش . ده تا كار گر هم كه بگيريم پاك نمي شود. همانجا كه بودم خشك مي شوم. نمي شنوم كه با صداي خش دارش هي مي گويد : " الو سحر... اونجايي؟...الو.."
قطع مي كنم.دست مي برم به گلوم . انگار مغزم را باد كرده اند . تمام زوزه هاي ننوشته ام هي مي خورند به ديواره هاي باد كرده اش و مي افتند روي هم. مي گويد: " ويران شدم... سحر..." توي تاريكي نشسته . مي روم طرفش . اينجور كه قوز كرده و سرش را گذاشته بين بازوهاش انگار دلم را فشار مي دهند. مي گويم:" خيلي سخت مي گيري" مي گويد " تو بايد مي گفتي بهم. تو نبايد مي ذاشتي. تو كه همشو خونده بودي...چرا گذاشتي؟ ديدي چقدر مزخرف بارم كردن؟"ميروم جلو . دستم را جوري توي موهاش فرو مي كنم كه به قول خودش تمام تنش گرم مي شود. مي گويم:" تو جلسه نقد كتاب هيچكي نقل و نبات پخش نمي كنن عزيز دلم"سرش را جوري تكان مي دهد كه انگشتهام توي هوا معلق مي ماند مي گويد:" نبايد مي ذاشتي اون مزخرفاتو چاپ كنم" مي گويم:" قبلا قوي تر مي زدي". مادر از اتاقش هوار مي كشد: سحر... سحر... سحر...آب ... سحر.
نور ماه افتاده روي موكت. صداي هورت كشيدن مادر در سكوت اتاق پخش مي شود. ليوان را كه از لبش بر مي دارم نفسش مي خورد به صورتم. مي روم جلوتر . سرش را به سينه ام فشار مي دهم. بويش مي پيچد توي دماغم. لابه لاي گريه شكسته شكسته مي گويد: مي گويد:"خسته ام... سحر... خسته ام" سرم را مي گذارم روي موهاش. بو مي كشم. گوشه چشمم مي سوزد. آرام زمزمه مي كنم: منم...خيلي

ناديا حيدري
فروردين 85

2006-03-25T21:40:00.000-08:00

سال خوبی می شداگر بیدار می ماندم

2006-02-27T09:12:00.000-08:00

وحالا يك شعر قديمي و شايد نه چندان خوب كه چون دلم مي خواهد فقط چون دلم مي خواهد مي گذارمش اين تو...انگار دوباره سوگوار مرگ حرفي باشم

!امضاي اين اثر با شما نيست

راس سه ونيم عصر
زمين برعكس چرخيده بود
و آفتابگردانها يادشان مي رود مدام
كه از سرگيجه هاي شبانه ي تو
... يا
از حديث بي قراري كسي كه مي خنديد
!لگن -
فقط دارم امتحانت مي كنم

[... post ccuيك :[داخلي- روز-كريدور بخش
نخند احمق

اولين نماي بلند از بوي الكل ، تخت

و يك جفت مردمك ليز
" ميگم ببند اون دهن گشادت رو"

نمي گيرم...به خدا نمي گيرم

[بعد: بدون مشخصات

اجازه هست؟
ايستاد و يك ساعت تمام به افتخار اين تراژدي كف زد

بي خيال لگن -

( نماي بسته اي از صداي لرزش يك جفت ساق خيس...)

!چه احتضار هيجان انگيزي

اينجور كه لبهاي سرد تان روي هم
!اجازه مي دهيد گردنتان را ببوسم خانم؟

نمي شود
بلند شو

طرح اين پنجشنبه ي ناتمام را خلاص كن

راس سه و نيم عصر

خودش را انداخته توي بغلم زار مي زند
عزراييل

پسرك مو بور كوچه ي بغلي
كه زنبيل خالي از سيب هاي ريخته ات را
بياورم؟
پير شوي پسرم... پ...ي...ر

نه! اينطور...با گريه ...نه
من كه هرروز بيشتر زنگ مي زنم

الو...مامان...الو...

...شماره ي مشترك مورد نظر ...

ناديا حيدري
مهر 81

2006-02-17T09:07:00.000-08:00

رفته بودم اصفهان...درست وقتي كه بايد مي رفتم خودم را گم و گور ميكردم آنجور كه هيچكدامشان دسستشان به من نرسد. نه ديوارهاي كوتاه و خيابان هاي سر به بيابان گذاشته ي اين اين دهان مكنده ي بزرگ كه با اسم تهران مي بلعدم هر صبح و قي ام مي كند هرعصرونه اين كابوسها ي نيمه نيمه كه نا غافل آوار مي شوندو...بايد مي رفتم.بهانه اش مهم نبود.مشمئز كننده مثل دل آشوبه ي خون گرفته ي يك كشتارگاه صنعتي يادل انگيزي نسيم وزيده برمحل دفن زباله در بياباني كه من فقط دنبال يك گله جا باشم كه بشود نشست وتمام طرحها... نقاله ها... آدمها را انگشت زد به ته حلق و بالا ... بالا...حيف نشد بياورم.تهش براي اين كه سرگشته گي اين روزهاي سگي را بكشم به تكه تكه خاك پس كوچه هاي يك عمر اصالت لك نيفتاده ي يك شهر و چنان به گه بكشمش كه تمام زاينده رود و اشك تمام آن مرغهاي دريايي كه شايد اشتباهي آمده بودند به هيچ كارنيايند تا من خيال كنم چه تسكيني و رشته اي يشم تراش خورده را به دستم ببندم و بگذارم كه"اصفهان پر از طنين كاشي آبي باشد".آنقدر كه تمام آن آرامش كذايي گيج رفته باشد توي تمام تنم و حس كرده باشم چقدر سردم است.آنقدرسرد كه پاي ستونهاي زوار در رفته ي چهلستون سگ لرز بگيردم و يادم نيايد آخرين پيام پيش از تبريك ولنتاين كجاي حافظه ام يخ زده كه اينطور سوز مي آيداز لا به لاي تمام اين روزها و سينوزيت كهنه اي كه عود كرده بود وتير مي كشيد به رشته هاي يشم دور مچم...و نمي گذاشت عميق تر نفس بكشم... جاي كاشي هاي دود گرفته ي اصفهان...نبايد مي رفتم ؟

2006-01-21T02:58:00.000-08:00

خوانشی از "صدای هلهله از هایهای مرده های شما"دروبلاگ منها

2006-01-17T11:02:00.000-08:00

صداي هلهله از هايهاي مرده هاي شما
سگ مرگ مي كنم
كه برف ببارد
وپاهات تانيمه توي گل
گوني كشيده بر سرم جسد شده بودم
چارخانه هاي از سر ياس
شكل موهات ،يادم نمانده ولي
مي رقصيدم و تنگ توي تنت
دادگاه چندمت شده بودم
يا تو اولين كسي نبودي که شايد آتشش زده بودیم
انگشت
در برابر
انگشت
سگ مرگ نكرده بودي
كه باران گرفت
وروسري ها هنوز دور گردنت
خودشان بودند

نه به دار و نه به خاكسترينه هاي دم پاييت

يك دست، آسمان ِ معلق ِ انگشت هاي شصت و
چهار..
پنج...
شش...
به هفتاد نمي رسد اين حد
شليك ابروهات مي كشدم قبلا
كه تو دختر بودي
ومن يادم نبود نوشته بودي دو جنسي شدم تا به چشمهاي وق زده ات بگويم... نِي...
به سبك دري
بزند...نوش...نوش...نوش
بيست و چهارم بعدي
من مِي از پس رد بوق هاي بردن ِجنازه ي تو ...من...مِي...نو....ش
درمقام دنده ي آدم
...
جايتان خالي
كمي جلوتر از خم بعدي ،دختري را به پسري گرفتيم و
بعد با جميع برادرها
يك دست رقص كُردي توپ!
وبعد زير اشهدم بنويسيد
اي بر آن پدرت
باز نمي شود اين دريچه زيربعدِ ابد
قفل كرده خواب توي انگشت كوچك پام بر دريچه ي خيس
نكشيده...شاشيده ام
به خودم

به موجب اين حكم
پنج و نيم صبح زندان ِقصر توام

كه ازخم بعدي صداي هلهله از هايهاي مرده هاي شما
و پيوند ما كه بوي استخوان سوخته مي داد
درست نبش ونك
پسري شد كه تكه تكه دستهاش را سربريده بود
وبعد دويده بود توي بغلهاي دخترك فرياد كرده بود:
بگيريدم...فقط بگيريد م
نصف زبانم تا...ني... مه

نادياحيدري
دي 84

2006-01-05T02:11:00.000-08:00

يك متن ازمن با عنوان" بحران مخاطب در وبلاگ نويسي ادبي" درروزنامه ي شرق

http://www.sharghnewspaper.com/841014/html/litera.htm

2005-12-31T08:03:00.000-08:00

خوانش آخرين شعرمن " توي الكل صداي تو از ته اعصار"توسط الهام ملك پوردر پيرات

http://www.pirat.blogfa.com/post-30.aspx

2005-12-21T11:09:00.000-08:00

فشار انگشتهاي ننوشتن بر گردنم

اندر نعمات ننوشتن يكي هم اين كه صداي چندش آور سوهان بر دنده هاي روحت را به سمفوني وهم آلوده اي بدل مي كند.چنان تلخ چنان عميق كه چشمهاي سياه و مرطوب دختركي لرزان ...عين ِعينِِ باكرگي .پژواكي از صداي اشكهاش،آميخته با صداي زني ، معلق مانده بر حلق آويز جنگل هاي شمال و حس آسمان از لابه لاي دايره در بلنداي طناب و بريدن هاش ...پابه پاي ننوشتن هاش . رحم الله ...فاتحه مع الصلوات ...يكي يكي زخمهاي روحت را مي شكافد و به هركس كه مي شناخته يا جمع شده اند دور جنازه اش مثلا ، هركدام يك تكه .بعد هم كه هركدام گورشان را گم مي كنند .كمي كه مي ماني توهم گور خودت را گم مي كني ...تا همانجور با خيال راحت بنشيند كنار گور تازه و از اشكهاش بلورهاي كوچكي بسازد كه شبها فانوس كور سوي مرده ات شوند تا نترسي مثلا...وبعد يقه باراني اش را بالا بدهد و محو شود در پس زمينه تا جنازه ي ننوشتن با چه جان كندني خودش را از گور تازه بكشد بالا ...فانوس هاي كوچك چهار گوشه را لگد كند و در بازگشت ، دوباره مرطوب و سياه چشمهاي دختركي كه در لحظه ، قد مي كشد ...شور مي گيردش ...مي چرخد و زني مي شود كه شبها ، ساعت از شوم گذشته ، سگ مست مي كند ، مي افتد به عربده كشي ....توي كوچه تاريك و صداش چسبيده بر كف كفشهاي ِگليش، معلق مانده از شاخه هاي جنگلي در شمال ...بريده...بريده من نمي توانم ...فشار انگشتهاي ننوشتن بر گردنم...هي عميقتر...من ...نمي...من...

2005-12-18T10:59:00.000-08:00

وزني كه در سواحل پولاد مي دويد فرياد زد
خدا ،خدا توچرا آسمان تهران را از ياد برده اي؟

برگرفته از خطاب به پروانه ها..

.....تا دوباره بنويسم

2005-11-27T04:06:00.000-08:00

و حالا دوباره این دهان مکنده بزرگ...
دوباره برگشته ایم تا ببلعدمان
ما را که هیچگاه به نقطه آغاز خویش مومن نبوده ایم

2005-10-26T09:12:00.000-07:00

توي الكل صداي تو از ته اعصار

ويرانه هاي مني

آوار منبسط شده از آهنگ

رد آرواره بر خطوط تنم

كروكي جديد توام جنب حضرت ملك الموت
گچ گرفته
سياه
وبعد...چقدر سخت

نه ونيم ساعت كامل عمل؟

من كه خار گلو نداشتم دكتر

فقط دريچه مياني قلبم زگيل بزرگي داشت

كه حال تورا به هم زد ومن ويار بعدي خود را به افتخار ستاره هاي جديدتان

"سركار به خدا كار ما نبوده
همين كه رسيديم
چاقو به خود،زني زده بود و داشت تا دسته توي خون خودش شنا مي كرد
و ما زير آوار شن داد مي زديم
! درمون بيار احمق -"

" دروغ مي گه مثه سگ
... من كه اصلا شنا

تازه روده هام هم هنوز دست كسي است "

كه بي شرف ، نقطه هاي زيرين واژه ممنوعه را به گه كشيد و درست يك دقيقه قبل مرگش عربده زد

" زنيكه ي نامرد"

شن شوره بسته بر بزاق

چغر شده بود اسم تو لابه لاي
اين زنيكه نامرد
آويخته
بر خطوط سوره لوط

"... من لوش ندادم ..من لوش ندادم ...من..."

جاي پنجه هام
لاية لايه در آوار
و موهاي بلند شما با رگه هاي نازك خاك

جنازه هاي منيد

شرحه شرحه از تمامي مرگي كه در رگتان مي زد

سوزني فرو كرده بود توي زبان و از دريچه چاقو

مهلت نداد ببوسمت

" ما كه رسيديم در قفل بود و جوراب هاي جنازه داشت داشت روي پنجره سر مي خورد
نه-

نه به حضرت عباس"

صابون كشيده جاي نيش عقرب بعدي
تورا به هيات يك مار و
مرا به هيات يك زن – نمك

" با با مصبتو شكر ..."

توي الكل صداي تو از ته اعصار و پادزهر جنين من حتي...

مهلت نداد ببوسمت

ناديا حيدري
مهر84

2005-10-15T08:36:00.000-07:00

نگاه کن که اینجا زمان چه وزنی دارد

وماهیها چگونه گوشتهای مرا می جوند

چرا همیشه مرا در ته دریا نگاه می داری

فروغ

2005-10-02T23:33:00.000-07:00

زن در ريگ روان
نوشته: كوبو آبه
ترجمه : مهدي غبرايي
انتشارات نيلوفر

كوبو آبه نويسنده ي به نام ژاپني در 1924 در توكيو به دنيا آمد . در جواني به رياضيات و گرد آوري حشرات علاقه مند شد . درهمين زمان بود كه به مطالعه آثار " ادگار آلن پو " ، داستايفسكي، نيچه ، هايدگر ، ياسپرس و كافكا پرداخت . در 1948 ازدانشگاه توكيو در رشته پزشكي فارغ التحصيل شد اما هرگز طبابت نكرد.
درهمان سال نخستين كتابش " علامت جاده در انتهاي خيابان" را منتشر كرد. در 1951 مهمترين جايزه ادبي اكتاگاوا را براي رمان" جنايت آقاي س كاروما " دريافت كرد. در 1960 رمان" زن در يگ روان او جايزه يوميوري در ادبيات را گرفت . در1963 " هيروشي تشيگاهارا " فيلمساز هموطنش از روي اين رمان فيلمي ساخت كه جايزه ويژه هيات داوران را در جشنواره فيلم كن به دست آورد .
" نقشه ويران" رمان ديگري از آبه است كه در 1969 منتشر شد.
" زن در ريگ روان " او يكي از پر آوازه ترين رمانهاي معاصر ژاپني است . اين رمان به نحو چشمگيري عناصر داستان دلهره آور را با اصول رمانهاي اگزيستانسياليستي معاصر در هم مي آميزد.
زن در ريگ روان حكايت استيصال است . وقتي تاسينه در شني وهي پاهات نفس نفس بيشتر پابه پاي فرو رفتن. حكايت اسحاله در مجسمه اي است از نمك كه از تو مي سازند با دستهاي خودت و از اين جهت نفرين خدايانيرا زنده مي سازد كه مارا به در بودن وچنين بودن دچار مي سازند.
مرد حشره شناس به جستجوي قاب بالان ديگرگونه اي راه شن زار در مي گيرد و در مسير خود به دهي مهجور مانده در محاق شن مي رسد كه گويي از اعماق تاريك تاريخ مي آيد . به ناچار شب را ميهمان زني جوان مي شود در گودال عظيمي از شن واين ميهماني تاماهها و سالها به طول مي انجامد. مرد چندين بار براي فرار مي كوشد اما همانگونه كه نويسنده در متنش مي آورد همچون مگسي در تار عنكبوتي كه شن بر دور زندگيش تنيده گرفتار مي شود... عشق عجيب زن جوان شوهر از دست داده و اصرار او براي زيستن مدام و مبارزه بيهوده تر او براي زيستن در شن، مرد را تا حد جنون مي كشاند ....تلاش بيهوده مرد براي گريختن سر انجام اورا به استحاله دردناك در همام حشراتي مي كشاند كه در قالب انسان به مبارزه مدام با شن فسيل مي شوند...از دنياي مدرن خارج از ريگزار فقط توهمي تلخ مي ماند وروح سرگرداني كه نهايتا درته تله كلاغها خويشتن خويش را در قطره هاي زلال آب باز مي يابد.خويشتني كه پس از سالها چنان به نفرين عظيم خود خو گرفته كه هنگامي كه ريسمان گريز را در يك قدمي خويش مي بيند آن را پس زده و به زندگي كورروار خويش در آغوش ريگهاي روان باز مي گردد.مرد پس از هفت سال از سوي دادگاه مفقود الاثر اعلام مي گردد

هفته نامه بوك ويك" در روايتي اين رمان را واجد خصوصيت اسطوره هاي بزرگ مي نامد كه با دقت داستانهاي واقعي روايت مي شود. اسطوره اي همچون اسطوره سيزيف وكنايه از نفرين خدايان ودرد زيستن و تلاش عبث انسان در برابر زندگي و مرگ .
با " زن در ريگهاي روان " طعم گس شن را در بزاقو حرارت ذوب كننده ي آن را در كف پاهاي خود حس مي كنيد..

2005-08-27T03:50:00.000-07:00

اجراي مشترك از تب و شما كه عينكتان را برنمي داريد

راه ميرود
تب در انحناي انگشتهاي غايبت
بي مسير هاي تنم چرك مي كند
مستقيم شرم تو از بناگوش گرگرفته ي كي....زخمي؟
نمي شود
كه به بادهاي بي جنون بزنم
لخت....
سيم سيم گيتار عاريتيت
قفل كرده در تلفظ معكوس نت به روايتي بر عكس
من به شماي بي صورتي كه روي شناسنامه سابقتان خودكشي كرده بود
-متاسفانه-
معتاد مي شوم
...!نه
مهلتي كه جاي بوسه هاي تورا دانه دانه محض دندان تازه تري بتنم
در محوترين نماي گورستان وبوي بندري تند
جاز لكنت گرفته ابروت
از ياد رفته ريز لرز پايين تنه در عبور عربده هاي گيج شاه كولي ها
طلسم موي گربه فقط و بزاق عزراييل
قفل كرده هاي بخت مرا نمي شود پشت ديوار ديگري باز كنيد لطفا
بوي حلواي سوخته دلم را آشوب مي كنداز بس
به جاي گريه جاي كسي تنگ مي شود
در رديف هاي آخرين همين هواپيما كه مسوول نقص فني و تمام عشاق بزدلي كه پريدند... پريدند
تنهاتويي كه همچنان از انتزاعي ترين پيراهنت آبستني
و انقباض ارغواني جفتت را لابه لاي رژشكلاتيت
! به درون مرده شور برده ات بكش فرزند
مگر دوباره ببارد
حلقه حلقه گيسوان نيمه سوماترايي ات...
ريشه كرده در رگ مرطوب دانه هاي عرق
من به روايت دوم شخص
در تمامي اين شعر گيركرده بين مرگ مدام و زوال خط بين سينه هات
استواي اخير مرا به ملاقات لخته هاي شير و آفتاب گل گرفته نبرد
شوره بسته بر تورم بي اشك
زن به صورت من
به زوزه هاي گيتار گمشده آويخت وچنان تو شد
كه نفهميدي
اضطراب پشت مردمكت در ملا عام با«فِرِم لِس»[1] بي پدري خوابيد
ونقطه تمر كز من متولد شد

چقدر چشمهاي شما زيباست

:[1] Ferem less
اجراي مشترك از تب و شما كه عينكتان را بر نمي داريد

ناديا حيدري

25/5/84